Mniszki Dominikańskie

Nieoficjalna strona ss. Dominikanek klauzurowych
z krakowskiego klasztoru Na Gródku

 
 
 

 Strona główna




 O zakonie




 Reguła




 Św. Dominik




 Św. Katarzyna
ze Sieny





 Z dziejów klasztoru




 Gródek dzisiaj




 Galeria




 Wydarzenia




 Litania do św.
Dominika





 Litania do św.
Katarzyny ze Sieny





 Pasek św. Dominika




   
  Mniszki Zakonu Kaznodziejskiego
Moniales Ordinis Predicatorum


Zakon sióstr dominikanek został założony przez św. Dominika w roku 1206, czyli 9 lat przed męskim Zakonem Kaznodziejskim. Pierwszymi siostrami były młode kobiety, które nawróciły się z herezji katarów przez kazania św. Dominika. To On zgromadził je w jednym klasztorze w Prouilhe w Langwedocji w (południowej Francji) i powierzył im nader ważne, duchowe zadanie, jakim było wspomaganie Go w Jego dziele poprzez życie klauzurowe, modlitwę i umartwienie.
Chciał bowiem, aby wszelkie dzieła apostolskie podejmowane przez dominikanów - a zwłaszcza głoszenie Dobrej Nowiny - miały modlitewne wsparcie. Ta zasada obowiązuje do dziś: "bracia mówią ludziom o Bogu, podczas gdy siostry mówią Bogu o ludziach"

Św. Dominik wiedział doskonale, że wszelkie głoszenie Prawdy o Bogu jest bezskuteczne, jeśli nie stanie poświęcenia i ofiary. Mniszki wzięły więc na swoje barki ten obowiązek wspierania swojego Założyciela, a potem i Jego braci, w walce o dusze biednych grzeszników.

Jak więc widać, żeńska gałąź Dominikańskiego Zakonu powstała jako pierwsza i dość szybko nazwano je „siostrami kaznodziejskimi”, jako że istotnie stały się tymi, które przemawiają do ludzi swoim ukrytym, pełnym ciszy, ofiary, modlitwy życiem.

Córka św. Dominika oddaje się nade wszystko kontemplacji, tej formie miłującego poznania Boga, które w ciemności wiary już na ziemi partycypuje w szczególnym zjednoczeniu z Bogiem. Ich szczególnym rysem, który wyróżnia się od innych klauzurowych zakonów, ogromne pragnienie zbawienia dusz, to samo, które prowadziło św. Dominika. Narzędziem, przez które dominikanki je realizują jest oficjum, studium oraz reguła zakonna.

Centrum życia zakonnego mniszek dominikańskich jest Msza Święta. Jest ona uwieńczeniem codziennego oficjum, czyli brewiarza, modlitwy indywidualnej, ofiary i pracy każdej zakonnicy i całej wspólnoty. Siostry każdego dnia w ten sposób jednoczą się z modlitwą Jezusa Chrystusa, który poświęca się Ojcu Niebieskiemu w imieniu całego Mistycznego Ciała w ofierze czci, adoracji i zadośćuczynienia.

Powołanie dominikańskie przepełnione jest umiłowaniem Prawdy. Aby oprzeć kontemplację Boga na niezmiennych podstawach wiary, siostry codziennie mają czas przeznaczony jedynie na studium, które obejmuje czytanie Pisma Św. i zapoznawanie się z komentarzami Ojców Kościoła (nazywane przez dawnych mistrzów „boską lekturą” – lectio divina), nauką magisterium, teologią świętych dominikańskich (np. Tomasza z Akwinu) oraz na inne czytania duchowne, a także regularne wykłady i kazania głoszone przez ojców dominikanów.

Dla Mniszek Dominikańskich bardzo ważna jest też „zakonna obserwancja” - rozporządzenia, które mają pomóc im w życiu wewnętrznym, odrywając je od świata i od samych siebie. Są to śluby zakonne, klauzura, milczenie, życie wspólnotowe, post zakonny od św. Podwyższenia Krzyża (14 września) do Wielkanocy oraz inne dzieła pokutne, które nakłada reguła zakonna.
Tę „duchową budowlę”, wznoszoną w ciszy i skupieniu. Dominikanki przez 800-letnią tradycję wypracowały sobie swoistą równowagę, na którą składają się z jednej strony samotność, cicha kontemplacja, studium, milcząca pokuta, z drugiej życie we wspólnocie, śpiew liturgiczny, a także praca fizyczna i rekreacja, czyli czas odpoczynku i radości.